Home » [Update] อะไรคือ Blind Test ครับ? | blind คือ – Nangdep.vn

[Update] อะไรคือ Blind Test ครับ? | blind คือ – Nangdep.vn

blind คือ: นี่คือโพสต์ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อนี้

ชุดใหม่ของพระราชา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

The Emperor’s New Clothes) เป็นนิทานเรื่องสั้นของฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1837 เป็นภาษาเดนมาร์กในหนังสือรวมเรื่องสั้น 9 ตอน ชื่อ Eventyr, fortalte for Børn. Første Samling. Tredie Hefte. (Fairy Tales Told for Children. First Collection.)

ในเรื่องนี้ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซนต้องการเน้นถึงคนที่ชอบหลอกลวงผู้คนไปเรื่อย ๆ โดยคิดว่าตนเองนั้นฉลาดหลักแหลมกว่าคนอื่น แต่สิ่งที่พวกเขาได้ผูกเป็นเรื่องราวขึ้นเพื่อหลอกลวงคนอื่นนั้น ไม่สามารถหลอกลวงเด็กไร้เดียงสา ที่พบเห็นอะไรก็จะพูดออกไปอย่างที่คิดได้ด้วยจิตใจบริสุทธิ์ ได้

Once upon a time there lived a vain emperor whose only worry in life was todress in elegant clothes. He changed clothes almost every hour and loved to show them off to his people. Word of the Emperor’s refined habits spread over his kingdom and beyond. Two scoundrels who had heard of the Emperor’s vanity decided to take advantageof it. They introduced themselves at the gates of the palace with a scheme in mind. “We are two very good tailors and after many years of research we have invented an extraordinary method to weave a cloth so light and fine that it looks invisible. As a matter of fact it is invisible to anyone who is too stupid and incompetent to appreciate its quality.” The chief of the guards heard the scoundrel’s strange story and sent for thecourt chamberlain. The charnberlain notified the prlme minister, who ran to the Emperor and disclosed the incredible news. The Emperor’s curiosity got thebetter of him and he decided to see the two scoundrels. “Besides being invisible, your Highness, this cloth will be woven in colours and paterns created especially for you.” The emperor gave the two mena bag of gold coins in exchange for their promise to begin working on thefabric immediately. “Just tell us what you need to get started and we’ll give it to you.” Thetwo scoundrels asked for a loom, silk, gold thread and then pretended to beginworking. The Emperor thought he had spent his money quite well: in addition togetting a new extraordinary suit, he would discover which of his subjects wereignorant and incompetent. A few days later, he called the old and wise prime minister, who was considered by everyone as a man with common sense. “Go and see how the work is proceeding,” the Emperor told him, “and come back to let me know.” The prime minister was welcomed by the two scoundrels. “We’re almost finished, but we need a lot more gold thread. Here, Excellency! Admire the colours, feel the softness!” The old man bent over the loom and tried to see the fabric that was not there. He felp cold sweat on hisforehead. “I can’t see anything,” he thought. “If I see nothing, that means I’m stupid! Or, worse, incompetent!” If the prime minister admitted that he didn’see anything, he would be discharged from his office. “What a marvellous fabric, he said then. “I’ll certaln!y tell the Emperor.”The two scoundrels rubbed their hands gleefully. They had almost made it. Morethread was requested to finish the work. Finally, the Emperor received the announcement that the two tailors had come to take all the measurements needed to sew his new suit. “Come in,” the Emperor ordered. Even as they bowed, the two scoundrels pretended to be holding large roll of fabric. “Here it is your Highness, the result of our labour,” the scoundrels said. “We have worked night and day but, at last, the most beautiful fabric in the world is ready for you. Look at the colours and feel how fine it is.” Of course the Emperor did not see any colours and could not feel any cloth between his fingers. He panicked and felt like fainting. But luckily the throne was right behind him and he sat down. But when he realized that no one could know that he did not see the fabric, he felt better. Nobody could find out he was stupid and incompetent. And the Emperor didn’t know that everybody else around him thought and did the very same thing. The farce continued as the two scoundrels had foreseen it. Once they had taken the measurements, the two began cutting the air with scissors while sewing with their needles an invisible cloth. “Your Highness, you’ll have to take off your clothes to try on your new ones.” The two scoundrels draped the new clothes on him and then held up a mirror. The Emperor was embarrassed but since none of his bystanders were, he felt relieved. “Yes, this is a beautiful suit and it looks very good on me,” the Emperor said trying to look comfortable. “You’ve done a fine job.” “Your Majesty,” the prime minister said, “we have a request for you. The people have found out about this extraordinary fabric and they are anxious to see you in your new suit.” The Emperor was doubtful showing himself naked tothe people, but then he abandoned his fears. After all, no one would know about it except the ignorant and the incompetent. “All right,” he said. “I will grant the people this privilege.” He summonedhis carriage and the ceremonial parade was formed. A group of dignitaries walked at the very front of the procession and anxiously scrutinized the facesof the people in the street. All the people had gathered in the main square, pushing and shoving to get a better look. An applause welcomed the regal procession. Everyone wanted to know how stupid or incompetent his or her neighbour was but, as the Emperor passed, a strange murmur rose from the crowd. Everyone said, loud enough for the others to hear: “Look at the Emperor’s new clothes. They’re beautiful!” “What a marvellous train!” “And the colours! The colours of that beautiful fabric! I have never seen anything like it in my life.” They all tried to conceal their disappointment at not being able to see the clothes, and since nobody was willing to admit his own stupidity and incompetence, they all behaved as the two scoundrels hadpredicted. A child, however, who had no important job and could only see things as hiseyes showed them to him, went up to the carriage. “The Emperor is naked,” he said. “Fool!” his father reprimanded, running after him. “Don’t talk nonsense!” He grabbed his child and took him away. But the boy’s remark, which had been heard by the bystanders, was repeated over and over again until everyone cried: “The boy is right! The Emperor is naked! It’s true!” The Emperor realized that the people were right but could not admit to that. He though it better to continue the procession under the illusion that anyone who couldn’t see his clothes was either stupid or incompetent. And he stood stiffly on his carriage, while behind him a page held his imaginary mantle.

See also  [NEW] 15 เรื่องเบื้องหลังการสร้างแบรนด์ของ Swatch นาฬิกาพลาสติกที่คนสวิสเคยไม่ยอมรับ | นาฬิกา swatch swiss - Nangdep.vn


ชุดใหม่ของพระราชา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

The Emperor’s New Clothes) เป็นนิทานเรื่องสั้นของฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1837 เป็นภาษาเดนมาร์กในหนังสือรวมเรื่องสั้น 9 ตอน ชื่อ Eventyr, fortalte for Børn. Første Samling. Tredie Hefte. (Fairy Tales Told for Children. First Collection.)

ในเรื่องนี้ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซนต้องการเน้นถึงคนที่ชอบหลอกลวงผู้คนไปเรื่อย ๆ โดยคิดว่าตนเองนั้นฉลาดหลักแหลมกว่าคนอื่น แต่สิ่งที่พวกเขาได้ผูกเป็นเรื่องราวขึ้นเพื่อหลอกลวงคนอื่นนั้น ไม่สามารถหลอกลวงเด็กไร้เดียงสา ที่พบเห็นอะไรก็จะพูดออกไปอย่างที่คิดได้ด้วยจิตใจบริสุทธิ์ ได้

Once upon a time there lived a vain emperor whose only worry in life was todress in elegant clothes. He changed clothes almost every hour and loved to show them off to his people. Word of the Emperor’s refined habits spread over his kingdom and beyond. Two scoundrels who had heard of the Emperor’s vanity decided to take advantageof it. They introduced themselves at the gates of the palace with a scheme in mind. “We are two very good tailors and after many years of research we have invented an extraordinary method to weave a cloth so light and fine that it looks invisible. As a matter of fact it is invisible to anyone who is too stupid and incompetent to appreciate its quality.” The chief of the guards heard the scoundrel’s strange story and sent for thecourt chamberlain. The charnberlain notified the prlme minister, who ran to the Emperor and disclosed the incredible news. The Emperor’s curiosity got thebetter of him and he decided to see the two scoundrels. “Besides being invisible, your Highness, this cloth will be woven in colours and paterns created especially for you.” The emperor gave the two mena bag of gold coins in exchange for their promise to begin working on thefabric immediately. “Just tell us what you need to get started and we’ll give it to you.” Thetwo scoundrels asked for a loom, silk, gold thread and then pretended to beginworking. The Emperor thought he had spent his money quite well: in addition togetting a new extraordinary suit, he would discover which of his subjects wereignorant and incompetent. A few days later, he called the old and wise prime minister, who was considered by everyone as a man with common sense. “Go and see how the work is proceeding,” the Emperor told him, “and come back to let me know.” The prime minister was welcomed by the two scoundrels. “We’re almost finished, but we need a lot more gold thread. Here, Excellency! Admire the colours, feel the softness!” The old man bent over the loom and tried to see the fabric that was not there. He felp cold sweat on hisforehead. “I can’t see anything,” he thought. “If I see nothing, that means I’m stupid! Or, worse, incompetent!” If the prime minister admitted that he didn’see anything, he would be discharged from his office. “What a marvellous fabric, he said then. “I’ll certaln!y tell the Emperor.”The two scoundrels rubbed their hands gleefully. They had almost made it. Morethread was requested to finish the work. Finally, the Emperor received the announcement that the two tailors had come to take all the measurements needed to sew his new suit. “Come in,” the Emperor ordered. Even as they bowed, the two scoundrels pretended to be holding large roll of fabric. “Here it is your Highness, the result of our labour,” the scoundrels said. “We have worked night and day but, at last, the most beautiful fabric in the world is ready for you. Look at the colours and feel how fine it is.” Of course the Emperor did not see any colours and could not feel any cloth between his fingers. He panicked and felt like fainting. But luckily the throne was right behind him and he sat down. But when he realized that no one could know that he did not see the fabric, he felt better. Nobody could find out he was stupid and incompetent. And the Emperor didn’t know that everybody else around him thought and did the very same thing. The farce continued as the two scoundrels had foreseen it. Once they had taken the measurements, the two began cutting the air with scissors while sewing with their needles an invisible cloth. “Your Highness, you’ll have to take off your clothes to try on your new ones.” The two scoundrels draped the new clothes on him and then held up a mirror. The Emperor was embarrassed but since none of his bystanders were, he felt relieved. “Yes, this is a beautiful suit and it looks very good on me,” the Emperor said trying to look comfortable. “You’ve done a fine job.” “Your Majesty,” the prime minister said, “we have a request for you. The people have found out about this extraordinary fabric and they are anxious to see you in your new suit.” The Emperor was doubtful showing himself naked tothe people, but then he abandoned his fears. After all, no one would know about it except the ignorant and the incompetent. “All right,” he said. “I will grant the people this privilege.” He summonedhis carriage and the ceremonial parade was formed. A group of dignitaries walked at the very front of the procession and anxiously scrutinized the facesof the people in the street. All the people had gathered in the main square, pushing and shoving to get a better look. An applause welcomed the regal procession. Everyone wanted to know how stupid or incompetent his or her neighbour was but, as the Emperor passed, a strange murmur rose from the crowd. Everyone said, loud enough for the others to hear: “Look at the Emperor’s new clothes. They’re beautiful!” “What a marvellous train!” “And the colours! The colours of that beautiful fabric! I have never seen anything like it in my life.” They all tried to conceal their disappointment at not being able to see the clothes, and since nobody was willing to admit his own stupidity and incompetence, they all behaved as the two scoundrels hadpredicted. A child, however, who had no important job and could only see things as hiseyes showed them to him, went up to the carriage. “The Emperor is naked,” he said. “Fool!” his father reprimanded, running after him. “Don’t talk nonsense!” He grabbed his child and took him away. But the boy’s remark, which had been heard by the bystanders, was repeated over and over again until everyone cried: “The boy is right! The Emperor is naked! It’s true!” The Emperor realized that the people were right but could not admit to that. He though it better to continue the procession under the illusion that anyone who couldn’t see his clothes was either stupid or incompetent. And he stood stiffly on his carriage, while behind him a page held his imaginary mantle.

See also  [NEW] อยากเจอคนที่ใช่? แอปหาคู่ไหนดี เว็บหาคู่ไหนโดน มาดูกัน! | แอพหาคู่ 2019 - Nangdep.vn
See also  [NEW] สรุปวิกฤต Black Monday : วันที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ตลาดหุ้น | สาเหตุหุ้นตกวันนี้ - Nangdep.vn

ให้กำลังใจ 0

หยิกหู 0


VRZO HUNGRY – EP.8 ต้มยำ Empire Stage of Mind [by 12 Tails Online]


สอบถามงานโปรดักชั่นส์และโฆษณา : vrzo.productions@gmail.com
InstaGram : https://www.instagram.com/pleum_official
FaceBook : https://www.facebook.com/VRZOclub/
สั่งซื้อสินค้าจากแบรนด์VRZO : http://www.vrzo.tv โทร : 0928088139
ที่ปรึกษาด้านกฏหมายของ บ.วีอาร์โซ จำกัด สำนักงาน ช.ชนะสงคราม ทนายความ
Email : CHOR.LAWOFFICE@HOTMAIL.COM
VRZO VRZOHUNGRY

นอกจากการดูบทความนี้แล้ว คุณยังสามารถดูข้อมูลที่เป็นประโยชน์อื่นๆ อีกมากมายที่เราให้ไว้ที่นี่: ดูเพิ่มเติม

VRZO HUNGRY - EP.8 ต้มยำ Empire Stage of Mind [by 12 Tails Online]

The Voice Thailand – บลู บัญชา – Live \u0026 Learn – 18 Sep 2016


The Voice Thailand Season 5 รอบ Blind Auditions วันที่ 18 Sep 2016
บลู บัญชา คำลือชา
เพลง : Live \u0026 Learn
ทีมโค้ช : สิงโต นำโชค
ติดตามข้อมูลเพิ่มเติมของรายการ The Voice Thailand ได้ที่
เว็บไซต์ : http://www.thevoicethailand.com
เฟสบุ๊ค : http://www.facebook.com/TheVoiceThailand
ทวิตเตอร์ : https://twitter.com/TheVoiceThai ThevoiceTH
อินสตาแกรม : thevoiceTH ThevoiceTH
ออกอากาศ : ช่อง 3
เวลา : ทุกวันอาทิตย์เวลา 16.55 น.

The Voice Thailand - บลู บัญชา - Live \u0026 Learn - 18 Sep 2016

หมู่บ้าน ภูไท ฝั่งลาว


หมู่บ้าน ภูไท ฝั่งลาว

Low-Code คืออะไร ทำไมถึงช่วยให้เขียนโปรแกรมได้ง่ายขึ้น เร็วขึ้น?


ติดตามแบไต๋ กดเลย! https://cutt.ly/YTbeartai
LowCode หนึ่งในเทคโนโลยีสำคัญแห่งทศวรรษที่ผู้ทรงอิทธิพลด้าน IT มองว่าคือจุดหมายสำคัญของการพัฒนาโลกซอฟต์แวร์ให้เสร็จได้ง่ายขึ้น และเข้าถึงนักพัฒนาหน้าใหม่ได้มากขึ้น แล้วเทคโนโลยีสำคัญนี้คืออะไร จะตอบโจทย์องค์กรในยุค Digital Transformation ได้อย่างไร
mendix ร่วมกับ TBN และ beartai จะเล่าให้ฟัง
================
ติดต่องานโฆษณา หรือ Production ได้ที่
🔔sales@shownolimit.com
📱 To. 0858482253
ติดตามข่าวสารด้านไอที และไลฟ์สไตล์โดน ๆ ได้ที่
Facebook: https://facebook.com/beartai
Twitter: https://twitter.com/beartai
Instagram: https://www.instagram.com/beartai.ig
TikTok: https://www.tiktok.com/@beartai/
Website: https://www.beartai.com
LINE: @beartai

Low-Code คืออะไร ทำไมถึงช่วยให้เขียนโปรแกรมได้ง่ายขึ้น เร็วขึ้น?

WANYAi แว่นใหญ่ – ลืมไป | Blind Feat. ปู่จ๋าน ลองไมค์ [Official MV]


Title : ลืมไป | Blind
Artist : WANYAi Feat. ปู่จ๋าน ลองไมค์
Release Date : 31 MAY 2019
ดาวโหลดเพลงนี้ได้ทาง
iTunes/Apple Music : https://apple.co/2KfAs0D
Joox : https://bit.ly/2QzsRej
Spotify : https://spoti.fi/2VYjztC
TrueID Music : https://bit.ly/2WycZ18

Executive Producers : สุธี แสงเสรีชน, WANYAi
Executive Directors : JEEP เทพอาจ กวินอนันต์, HolyFox Team
Music \u0026 Lyrics : แว่นใหญ่ | WANYAi
Rap Lyrics : ปู่จ๋าน ลองไมค์ PMC
Produced : ติณณ์ นภาลัย | Tin Napalai
Arranged : ปริญญา เกศดี | Parinya Kesdee, อนุชิต ธนัญชัย | Anuchit Thananchai
Electric Guitar : แว่นใหญ่ | Wanyai
Drum : ติณณ์ นภาลัย | Tin Napalai
Bass : อนุชิต ธนัญชัย | Anuchit Thananchai
Keyboard : ปริญญา เกศดี | Parinya Kesdee
Vocal Director : สุธี แสงเสรีชน | Sutee Sangsareechon
Mixed and Mastered : สุธี แสงเสรีชน | Sutee Sangsareechon
Electric Guitar, Bass and Drum Recorded at Grand Studio
Vocal Recorded at Minerva Recording Studio
Animation by Thanakorn Dean Siriraks
IG : @slverwater
ขอขอบคุณ : DELL
เพราะเดลล์เชื่อว่า….
ทุกแรงบันดาลใจ ทำให้ชีวิตมีความหมาย
แรงบันดาลใจในการเขียนเพลงนี้เกิดขึ้นหลังจากที่ผมป่วยโดยไม่รู้ที่มาที่ไป หลังจากนั้นจึงเริ่มเข้าใจความจริงของชีวิตที่ว่าไม่มีอะไรที่แน่นอน ผมมักคิดเอาเองเสมอว่าเรามีเวลาทั้งชีวิตในการดูแลคนที่เรารัก แต่ผมก็มักจะลืมไปว่าทั้งชีวิตของเราอาจจะจบลงแค่อีกไม่กี่นาที ข้างหน้าก็ได้
ผมขอขอบคุณ ปู่จ๋าน มากๆ ที่เชื่อในความหมายของเพลงนี้และให้เกียรติมาร่วมเล่าเพลงนี้ไปด้วยกัน ชื่นชมและยกย่อง ปู่จ๋าน ทั้งในเรื่องความสามารถและแนวคิดการใช้ชีวิตเสมอมาครับ
เพลงนี้คือการก้าวออกจากเซฟโซนของตัวเองอย่างแท้จริง เป็นครั้งแรกในการเล่าเนื้อหาความหมายที่เป็นเชิงลึกกว่าที่เคยและก็ไม่เคยได้มีโอกาสทำเพลงแบบนี้มาก่อน แต่ในใจก็คิดเสมอว่า อยากให้โลกนี้มีเพลงแบบนี้อีกสักเพลงนึง ผมหวังว่าเพลงนี้จะมีประโยชน์ให้กับใครก็ตามที่มีโอกาสได้ฟังครับ
ลืมไป
Wanyai
ปู่จ๋านลองไมค์
HolyFox

เรื่องราวตั้งมากมายที่ต้องเจอในชีวิต
ทำให้คนอย่างฉันนั้นไม่ทันจะได้คิด
ว่าแท้จริงมันคืออะไรที่สำคัญสำหรับจิตใจ
มีผู้คนมากมายที่ต้องเจอในชีวิต
ใส่ใจให้กับเขาแต่ก็ลืมอีกนิด
ว่าฉันหันหลังให้กับใครที่ใกล้ชิด
และเขานั้นสำคัญขนาดไหน
มีเงินทองมากมาย ซื้อความรัก ความสุขไม่ได้
แต่ว่าฉันนั้นก็ไม่รู้สึกตัว
ว่ามันดีแค่ไหนที่มีเธอ
ลืมไปว่าทุกวัน อาจไม่ได้เจอเธอเหมือนเดิม
ลืมไปว่าฉันควรจะกอดเธอไว้
ลืมไปว่าชีวิตเปราะบางขนาดไหน
ลืมไปว่าทุกวัน อาจไม่ได้เจอเธอเหมือนเดิม
ลืมไปว่าชีวิตมันดีแค่ไหน
ที่ได้พบความรักดีๆ ของเธอ
Rap
ฉันเห็นผู้คนมากมาย ตามหาความหมายของชีวิต
ว่าต่างคนต่างก็ตีความหมายมักจะมีหลากหลายทางความคิด
แต่ฉันยังจมอยู่กับกองทุกข์และไม่เห็นจะสุขเลยซักกะนิด
แม้จะเดินทางไปไขว่ไปคว้าได้รางวัลมาทั่วสารทิศ
แล้วกลับบ้านหอบกายที่อิดอ่อน
เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วไม่เจอเธออยู่เหมือนวันก่อน
เก้าอี้ ผ้าห่ม ที่นอน รวมถึงปลอกหมอนที่ได้เคยซื้อไว้
จะมีประโยชน์อะไรหากไม่มีเธอได้อยู่ได้กินได้ร่วมได้ใช้
เพราะเราต่างใช้เวลาตามหาอะไรตั้งมากมาย
เพราะสุขอาจจะอยู่ใกล้ชิดอยู่กับหมู่มิตรหรือว่าอยู่รอบๆ กาย
ทรัพย์สินที่มากอนันต์แต่ซื้อเธอนั้นกลับมาไม่ได้
เวลามันจึงสำคัญ พรุ่งนี้อีกกี่วันฉันก็ตอบไม่ได้
มีเงินทองมากมาย ซื้อความรัก ความสุขไม่ได้
แต่ว่าฉันนั้นก็ไม่รู้สึกตัว
ว่ามันดีแค่ไหนที่มีเธอ
ลืมไปว่าทุกวัน อาจไม่ได้เจอเธอเหมือนเดิม
ลืมไปว่าฉันควรจะกอดเธอไว้
ลืมไปว่าชีวิตเปราะบางขนาดไหน
ลืมไปว่าทุกวัน อาจไม่ได้เจอเธอเหมือนเดิม
ลืมไปว่าชีวิตมันดีแค่ไหน
ที่ได้พบความรักดีๆ ของเธอ
Bridge
และตอนนี้จะทำเช่นไรก็ไม่อาจทำให้เธอ กลับมายืนอยู่ตรงนี้
อยากขอแลกเสี้ยวเวลา กับทุกสิ่งที่ฉันมี แค่ได้กอดเธอให้นานอีกครั้ง
ลืมไปว่าทุกวัน อาจไม่ได้เจอเธอเหมือนเดิม
ลืมไปว่าฉันควรจะกอดเธอไว้
ลืมไปว่าชีวิตเปราะบางขนาดไหน
ลืมไปว่าทุกวัน อาจไม่ได้เจอเธอเหมือนเดิม
ลืมไปว่าชีวิตมันดีแค่ไหน
ที่ได้พบความรักดีๆ ของเธอ
ความสุขมันอยู่ที่ใด หรืออยู่กับใครที่มีความสุข
ความสุขมันอยู่ที่ใจไม่มีอะไรก็มีความสุข
ความสุขอาจอยู่ไม่ไกลเกิดขึ้นภายในนั่นแหละความสุข
และความสุขเกิดขึ้นที่ใจมีเธอข้างกายก็มีความสุข

ติดตามข่าวสารของ WANYAi ได้ทาง
https://www.facebook.com/wanyaiofficial/
https://www.instagram.com/o_wanyai/
ติดตามข่าวสารจาก HOLYFOX ได้ทาง
Facebook : https://www.facebook.com/HolyFoxRecords
Instagram : holyfox_records https://www.instagram.com/holyfox_records
ติดต่องานโชว์ศิลปิน
คุณต้อง : 0802982493

HOLYFOX Co., Ltd.

WANYAi แว่นใหญ่ - ลืมไป | Blind Feat. ปู่จ๋าน ลองไมค์ [Official MV]

นอกจากการดูบทความนี้แล้ว คุณยังสามารถดูข้อมูลที่เป็นประโยชน์อื่นๆ อีกมากมายที่เราให้ไว้ที่นี่: ดูวิธีอื่นๆWiki

ขอบคุณที่รับชมกระทู้ครับ blind คือ

Leave a Reply

Your email address will not be published.